Ipamorelin to syntetyczny pentapeptyd opisany po raz pierwszy przez grupę badawczą firmy Novo Nordisk pod koniec lat 90. Został zbudowany z nienaturalnych reszt — w tym z pozycją kwasu aminoisomasłowego oraz substytucjami D-aminokwasów — które zapewniają mu stabilność proteolityczną, a jego rola w literaturze polega na pełnieniu funkcji selektywnego liganda receptora greliny (GHS-R1a) do celów porównawczej charakterystyki in vitro.
Struktura i klasa
W testach komórkowych ipamorelin działa jako agonista receptora greliny (GHS-R1a). Opublikowany profil selektywności tej substancji względem powiązanych receptorów sprzężonych z białkiem G sprawił, że stała się ona standardowym ligandem referencyjnym w testach wiązania i sygnalizacji; dane dotyczące selektywności zależą od konkretnego testu i linii komórkowej i powinny zostać zweryfikowane w badanym układzie.




