Ipamorelin is een synthetisch pentapeptide dat eind jaren negentig voor het eerst werd beschreven door een onderzoeksgroep van Novo Nordisk. Het is opgebouwd uit niet-natuurlijke residuen — waaronder een aminoisoboterzuurpositie en D-aminozuursubstituties — die proteolytische stabiliteit verlenen, en de rol ervan in de literatuur is die van een selectieve ghreline-receptor (GHS-R1a)-ligand voor vergelijkende in-vitro-karakterisering.
Structuur en klasse
In celgebaseerde assays fungeert ipamorelin als een agonist bij de ghreline-receptor (GHS-R1a). Het gepubliceerde profiel van de receptorselectiviteit voor verwante G-proteïne-gekoppelde receptoren heeft ervoor gezorgd dat het een standaardreferentieligand is geworden in bindings- en signaalassays; selectiviteitsgegevens zijn afhankelijk van de assay en de cellijn en dienen te worden geverifieerd in het onderzochte systeem.




